والدین عصبانیتها، قشقرقها و بدخلقیهای کودک را میشناسند. کودکانی که وقتی خواستهشان برآورده نمیشود گریه میکنند، فریاد میزنند و حتی پرخاشگری نشان میدهند. این رفتارها بخشی طبیعی از رشد هیجانی کودک است و با افزایش سن، رشد مهارتهای زبانی و یادگیری کنترل هیجانها کاهش مییابد.
اما گاهی خشم کودک موقت و وابسته به شرایط نیست. برخی کودکان همیشه تحریکپذیر هستند، آستانه تحمل ناکامی پایینی دارند و فورانهای خشم زیادی در خانه، مدرسه و در تعامل با همسالان خود تجربه میکنند. این الگوی پایدار خشم و تحریکپذیری میتواند در چارچوب برخی از اختلالات خلقی دوران کودکی قابل بررسی باشد. این کودکان اغلب با برچسبهایی مانند «لجباز»، «غیرقابلکنترل» یا «بدرفتار» شناخته میشوند، در حالی که مسئله اصلی آنها ضعف تربیتی یا بدخواه بودن نیست، بلکه ناتوانی در تنظیم و کنترل هیجان است.
در رویکرد روانکاوی، این فورانهای خشم بهعنوان نشانههایی از تعارضهای هیجانی، فشارهای درونی و دشواری کودک در بیان عاطفه به زبان بررسی میشوند. روانکاوی تلاش میکند به کودک و والدین کمک کند معنای هیجانات شدید بهتر درک شود و مسیر سالمتری برای بیان و تنظیم آنها شکل بگیرد.
اگر خشم و تحریکپذیری کودکتان مداوم است و روابط خانوادگی یا عملکرد او در مدرسه را تحت تأثیر قرار داده، میتوانید برای ارزیابی تخصصی و دریافت راهنمایی درمانی، وقت مشاوره حضوری یا آنلاین رزرو کنید.
- آنلاین و حضوری
- پروتکل استاندارد
- پیگیری مستمر
چرا DMDD واردکتابهای مرجع تشخیصی شد؟
افزوده شدن DMDD به کتابهای راهنمای تشخیصی پاسخ به یک بحران در روانشناسی کودک بود. طی دو دهه، تشخیص اختلال دوقطبی در کودکان بهشکل نگرانکنندهای افزایش یافت. این افزایش، نه ناشی از شیوع اختلال، بلکه حاصل گستردگی بیشازحد معیارهای تشخیص بود.
بسیاری از کودکان که دچار تحریکپذیری مزمن، خشم شدید، پرخاشگری و طغیانهای هیجانی مکرر بودند، با تشخیص «دوقطبی نوع نامشخص» یا دوقطبی کامل تحت درمان قرار میگرفتند. مشکل این بود که این کودکان:
- هیچ دورهای از سرخوشی، شیدایی یا خلق بالا نداشتند.
- نوسان دورهای خلق (مانیا/افسردگی) در آنها دیده نمیشد.
- درمطالعات طولی، نه به سمت مانیا، بلکه به سمت افسردگی و اضطراب در نوجوانی و بزرگسالی میرفتند.
تشخیص نادرست دوقطبی، مصرف داروهایی با عوارض قابلتوجه در کودکان را تشدید میکرد، در حالی که به چنین درمانهایی نیاز نبود. DMDD برای جلوگیری از این خطای بالینی و نامگذاری دقیق این الگو از رنج هیجانی طراحی شد. به واسطۀ این تشخیص بهروشنی میان تحریکپذیری مزمن غیراپیزودیک و اختلال دوقطبی میتوان تمایز قائل شد.
درمانکژتنظیمی خلقی ایذایی (DMDD)
اختلال کژتنظیمی خلقی ایذایی از یک چالش جدی در سیستم تنظیم هیجان مغز ناشی میشود که نیاز به مداخله تخصصی دارد. اگر دنیای فرزند و محیط خانه شما، تحت تاثیر خشمهای دائمی او قرار گرفته، تغییر این شرایط امکانپذیر است. اگر کودک شما با خشم شدید و مداوم روبرو است، مراجعه زودهنگام برای درمان نقطه آغاز مسیر سلامت او است.
سوالات متداول
اختلال کژتنظیمی خلقی ایذایی (DMDD) چیست؟
DMDD یکی از اختلالات خلقی دوران کودکی است که با تحریکپذیری مزمن و طغیانهای خشم شدید و مکرر شناخته میشود و معمولاً به روان درمانی تخصصی نیاز دارد.
تفاوت DMDD با اختلال دوقطبی در کودکان چیست؟
برخلاف اختلال دوقطبی، در DMDD دورههای مانیا یا خلق بالا وجود ندارد و درمان آن بیشتر بر روان درمانی و تنظیم هیجان متمرکز است.
آیا DMDD ناشی از تربیت نادرست والدین است؟
خیر، پژوهشها نشان میدهند DMDD نتیجه ترکیبی از عوامل زیستی و هیجانی است و نقش والدین در روان درمانی، حمایت و یادگیری شیوههای برخورد مؤثر است.
درمان اصلی اختلال کژتنظیمی خلقی ایذایی چیست؟
درمان DMDD معمولاً شامل روان درمانی کودک، آموزش والدین و در برخی موارد دارودرمانی است که به کاهش خشم و بهبود کنترل هیجان کمک میکند.
اگر DMDD درمان نشود چه پیامدهایی دارد؟
در صورت عدم مداخله، احتمال بروز افسردگی و اختلالات اضطرابی در نوجوانی و بزرگسالی افزایش مییابد، در حالی که روان درمانی زودهنگام میتواند از این پیامدها پیشگیری کند.
